Dziobak jest ziemnowodnym stekowcem. Występuje w Australii i Tasmanii. Dziobak jest bardzo interesującym zwierzęciem. Prowadzi samotny tryb życia i jest doskonale przystosowany do pływania. Licząc bez ogona sięga od 40 do 70 centymetrów sam ogon ma od 8,5 do 15 centymetrów. Waży od 0,8 do 2,5 kilograma. Samce są o 1/3 cięższe od samic, a różnice wielkościowe tych zwierząt znajdują się w zależności od obszaru ich występowania. Dziobaki są koloru brązowego, szarobrązowego oraz brązowo czarnego. Żywią się głównie tym, co znajdą w mule dennym. Są to więc bezkręgowce wodne, skorupiaki, żaby, ryby, mięczaki, dżdżownice i kijanki. Dziobak dziennie zjada tyle, ile sam waży. Żyje natomiast w wolno płynących rzekach, jeziorach i rozlewiskach. Dziobak jest niezwykłym zwierzęciem nie tylko ze względu na wyjątkowy w świecie ssaków dziób, ale również dzięki umieszczeniu kończyn, które znajdują się z boku ciała. Kolejną charakterystyczną dla dziobaka cechą jest brak sutków, dzięki którym młode mogłyby ssać mleko matki. Wydzielane jest ono wprost z nasady włosa, dzięki czemu młode dziobaki zlizują je wprost z sierści matki. Te urocze zwierzęta znajdują się niestety na skraju wyginięcia i są ściśle chronione.
Dziobak
Delfin
Delfin to ssak z rodziny waleni. Nie jest rybą, chociaż jak ryba wygląda. Jest żyworodny. Istnieją dwa podtypy delfinów: słodkowodne i oceaniczne. Delfin zamieszkuje morza obu półkul. Często przebywa w gromadach od kilku do kilkunastu osobników, w których wyraźnie zaznaczona jest hierarchia. Odbywają one bardzo dalekie wędrówki i posługują się echolokacja. Delfiny śpią unosząc się w wodzie w odległości około 5o centymetrów pod powierzchnią wody. Mają w tym czasie jedno oko otwarte. Co 30 sekund wynurza się aby oddychać i przy tym się nie budzi. Delfiny bardzo często polują nawet z rekinami, gdyż sposób ich łowów jest ustalony jako ławica. Rzadko można spotkać samotnie polującego delfina. Delfin żywi się rybami, kalmarami i skorupiakami. Jedynym jego naturalnym wrogiem jest orka. Delfiny to inteligentne zwierzęta swoją inteligencją dorównujące szympansom. Często się zdarza, że pomagają innym delfinom rannym lub chorym, a nawet człowiekowi. Są inteligentne, dzięki czemu łatwo się uczą, a ludzie wykorzystują je do sztuczek w delfinariach. Delfiny bardzo dbają o wszystkich członków stada, a zwłaszcza o osobniki chore, ranne oraz samice z młodymi, które zawsze znajdują się „wewnątrz” stada, aby zapobiegać atakom drapieżnika.
Bóbr
Bóbr jest ziemnowodnym ssakiem z rodziny gryzoni. Kojarzony jest z budową tam, które rzeczywiście buduje, aby stworzyć sobie odpowiednie warunki do życia. Bóbr występuje głównie w lasach łęgowych nad strumieniami, rzekami, jeziorami. Jest aktywny nocą oraz o zmierzchu i najlepiej jest go zauważyć tuż nad ranem. W dzień jest zawsze ukryty w swojej kryjówce, więc jest wręcz niemożliwe jego napotkanie. Bóbr ma małe oczy i uszy. Jego nogi równie żnie s dużych rozmiarów, przez co biega powoli i bardzo ociężale. Palce u stóp tylnej pary nóg są złączone błoną, dzięki której niebywale zwinnie porusza się pod wodą. Zwierzątko to posiada szeroki ogon, który pełni rolę steru podczas pływania. Jest on spłaszczony i pokryty łuskami. Futro bobra jest ciemnobrązowe, szarobrązowe, a czasami nawet czarne. Jego siekacze są bardzo dobrze rozwinięte i wymagają ciągłego ich ścierania. Latem bobry żywią się głównie roślinami wodnymi i przybrzeżnymi, zimą odżywiają się łykiem drzew liściastych zgromadzonych latem. Drzewa są podstawowym budulcem żeremi. W okolicach rzek bobry bardzo często „ścinają” drzewa dla własnych potrzeb. Nory kopie on na brech rzek, wałach przeciwpowodziowych, bądź w brzegach jezior. W przypadku braku odpowiedniego miejsca buduje żeremie s gałęzi i mułu. Bobry bardzo często poprzez swoją działalność niestety stwarzają sytuacje zagrażające bezpieczeństwu ludzi.
Wydra
Wydra jest drapieżnym ssakiem z rodziny łasicowatych. Spotykana jest praktycznie na całym świecie i Jest przystosowana do ziemnowodnego trybu życia. posiada ona wydłużone ciało z długim i silnym ogonem. Palce wydry połączone są błoną. Wydra zamieszkuje wszystkie kontynenty, z wyjątkiem Australii. Stało się tak, dzięki zdolności wydr do pokonywania dużych wodnych dystansów. Jeden gatunek wydry zdołał się przystosować do życia w morzu, a jest nim kałkan. Prawie nigdy nie wychodzą one na ląd, a żerują, rozmnażają się i śpią w morskich zatokach. Wszystkie wydry jednak są związane ściśle ze środowiskiem wodnym. Żywią się rybami, a niekiedy swoją dietę uzupełniają żabami, rakami, krabami, gryzoniami i ptakami. Długość ciała wydry sięga do 1 metra, a ogona do 60 centymetrów. Waga największych osobników sięga 15 kilogramów. Wydra aktywna jest głównie nocą. Żyje w wykopanych przez siebie norach mających wejście pod wodą. Chętnie zajmują nory innych zwierząt ziemnowodnych. Wydra ma doskonale rozwinięty zmysł wzroku. Są to zabawne zwierzątka, które uwielbiają zabawę. Warto poobserwować to zwierze, które w Polsce objęte zostało całkowitą ochroną gatunkową.
Nietoperz
Istnieje wiele mitów o nietoperzach. Bardzo często są one używane w horrorach, a ludzie panicznie się ich boją. A nie ma czego. Są to malutkie zwierzątka, które bardziej boją się niż my. Nietoperze dzielą się na dwa podtypy: owadożerne i owocożerne. Są to jedyne ssaki zdolne do aktywnego lotu. W przeważającej części prowadzą nocny tryb życia do zerowania wykorzystując fale ultradźwiękowe. Posiadają specyficzną formę spoczynku, którą umożliwia im budowa tylnich kończyn. Wypoczywają zwisając głową w dół. Skrzydła nietoperza powstały z wydłużonych palców przednich kończyn, przedramienia, ramienia oraz błony lotnej. Kciuk natomiast nie uległ wydłużeniu i nie wchodzi w skład skrzydeł. Błona ciała ciągnie się wzdłuż tułowia aż do tylnych kończyn, czasami znajduje się nawet między nogami. Niekiedy nietoperz posiada dobrze wykształcony, długi ogon. Wszystko zależy oczywiście od gatunku. Posiadają one wydatne uszy, gdyż słuch jest ich podstawowym zmysłem orientacji wykorzystywanym podczas poruszania się oraz zdobywania pokarmu. Tę zdolność nazywamy echolokacją. Nietoperz posiada niewielkie oczy, zwłaszcza u gatunków posługujących się echolokacją organ ten nie został wykształcony w pełni. Nietoperz jest niezwykle małym zwierzątkiem.
Świstak
Wielu ludzi kojarzy świstaka jedynie z reklama czekolady. Jest to jednak prawdziwe zwierzątko, które należy do rodziny wiewiórkowatych. Zamieszkuje tereny górskie, głównie Alpy, Karpaty, Pireneje i tatry wysokie. Waży od 2,3 do 5.7 kilograma, a długość jego ciała sięga od 42 do 54 centymetrów, a ogona od 13 do 16 centymetrów. Posiada ubarwienie od żółto-brązowe do czerwono-szarego. Jego głowa jest natomiast zawsze czarna na górze. Jego kończyny i podbródek są żółtawe. Świstak ma niewielką głowę, zwężającą się ku nosowi. Kończyny natomiast posiada masywne, zwężające się ku dołowi i zakończone palcami. Świstaki to zwierzęta stadne. Bardzo dobrze wykształciły systemy ostrzegania się przed niebezpieczeństwem. Kiedy stado żeruje jeden ze świstaków stoi na czatach wypatrując niebezpieczeństwa. W razie zagrożenia wywołuje głośnym świstem alarm. Natychmiast po wydaniu alarmu świstaki chowają się do swoich kryjówek. Świstaki zerują jedynie za dnia przy dobrej pogodzie. Najintensywniej zerują natomiast na jesień, kiedy to zaczynają gromadzić zapasy tłuszczu na zimę. Przesypiają okres jesienno zimowy, który trwa u nich od września do kwietnia. Świstak odżywia się roślinami górskimi.
Żyrafa
Żyrafa jest zwierzęciem, które niezwykle przyciąga uwagę. Najbardziej fascynujące są jej wymiary. Dorosła żyrafa sięga od czterech do pięciu metrów mierząc od ziemi do czubka głowy. Długość jej tułowia przekracza dwa metry, a wysokość w kłębie sięga trzech. Waga żyrafy może dochodzić aż do 1,2 tony. Wszystko to sprawia, ze żyrafa jest zwierzęciem bardzo popularnym, które można spotkać jedynie na afrykańskiej sawannie, czy też w zoo. Żyrafy występują w wielu odmianach barwnych. Bardzo źle czują się one w gęstwinach, dlatego żyją na pustych przestrzeniach, gdzie z rzadka występują krzewy i drzewa. Żyrafy nigdy nie zamieszkują lasów, ani obszarów zbyt podmokłych lub o podłożu sypkim. Rozmnażają się praktycznie o każdej porze roku, a ich ciąża trwa czternaście do piętnastu miesięcy. Po tym czasie na świecie zjawia się młode, które ma aż 1,8 metra wysokości oraz waży od 35 do 5o kilogramów. Mała żyrafa już po około godzinie staje na własne kruche nóżki i zaczyna ssać mleko matki. Po kilku tygodniach zaczyna zjadać pokarm roślinny. Po czterech miesiącach mała żyrafa potrafi już przeżuwać. Żyrafa osiąga dojrzałość, kiedy ma cztery lata.
Antylopy
Antylopy są bardzo oryginalnymi i niezwykłymi zwierzętami. Są to zwierzęta parzystokopytne, a ich nazwa pochodzi od kilkudziesięciu gatunków parzystokopytnych z rodziny kręgowców. Potocznie małe antylopy nazywa się gazelami. Zamieszkują one Afrykę i Azję. Istnieje wiele gatunków antylop są nimi: bango, garna, gazela, gnu, kama, kanna, kadu oraz między innymi suhak. Każda z nich nieznacznie się od siebie różni. Każda z nich jest bardzo szybka i zwinna dzięki swojej lekkiej budowie ciała. Gazele ze względu na swoje niewielkie rozmiary oraz smukłą budowę zamieszkują pustynie i stepy Afryki i Azji. Antylopa gnu jest z głowy podobna do krowy, a z grzywy, ogona, budowy i tułowia do konia. Żyje ona na równinach Afryki wschodniej i południowej. Kanna jest jedną z największych antylop. Ma brunatno rude ubarwienie z białymi poprzecznymi paskami. Występuje w równikowej i południowej Afryce. Żółtawą sierść posiada natomiast antylopa suhak. Posiada ona dużą głowę i silnie wydęty nos. Gromadzi się w małe stada zamieszkując stepy i półpustynie środkowej Azji i regionu podkaukaskiego. To niezwykłe zwierze przyciąga uwagę każdego, dlatego czasami i w zoo można je zobaczyć.
Foka
Foka jest drapieżnym ssakiem morskim. Jej wygląd jest bardzo charakterystyczny. Posiada wyciągnięte ku tyłowi kończyny tylne, które są nieużyteczne przy poruszaniu się na lądzie. Nie posiada małżowin usznych, natomiast widzi bardzo dobrze zarówno na lądzie, jak i w morzu. Pływa bardzo szybko i niezwykle zwinnie. Pod wodą Mozę wytrzymać nawet do czterdziestu minut. Jej młode pokryte są gęstym, białym futerkiem, powszechnie nazywanym lanugo. Foka żyje w chłodnych morzach na obu półkulach Ziemi w większości w strefie przybrzeżnej. Foki gromadzą się w stada, w których jest im dużo bezpieczniej. Istnieje wiele gatunków fok, a niektóre z nich są hodowane w zoo. Właśnie stamtąd najczęściej pamiętamy foki. Praktycznie każde zoo posiada jakieś focze osobniki, które żyją w zamknięciu. Cieszą się one niezwykłą popularnością. Każdy, kto odwiedza zoo musi zobaczyć to niezwykłe zwierze. Foka żywi się zazwyczaj rybami wyłowionymi z morza, a w zoo są one jej podawane w odpowiednich odstępach czasowych. Również w Bałtyku możemy spotkać fokę. Żyje tam foka pospolita, która czasami odwiedza i polskie wybrzeże. Są to jednak potomkowie fok wypuszczonych z fokarium w Helu.